Happy Valentine’s Day ค่ะ ทุกคน

วันแห่งความรักเป็นวันสำหรับทุกคนนะคะ ไม่จำกัดเฉพาะหนุ่ม – สาว คนมีคู่

ความรักอยู่รอบๆตัวเราค่ะ เราสามารถรับรู้ และส่งต่อความรักของเราได้

ความรักแวดล้อมเราอยู่เสมอ จาก คุณพ่อ คุณแม่ เพื่อนๆ ญาติๆ สัตว์เลี้ยง ต้นไม้ ใบหญ้า

ดังนั้น ขอให้ทุกคนสนุกกับวันแห่งความรักนะคะ ความรักนั้นทำงานเป็นวงกลมเสมอค่ะ

สำหรับใครที่เป็นสายชอบดอกกุหลาบ Jaslyn มี ความหมายของสีดอกกุหลาบมาฝากกันค่ะ

สี ดอกกุหลาบ และความหมาย

• ดอกกุหลาบสีแดง

  ใครได้ดอกกุหลาบสีนี้ แปลว่า ผู้ให้กำลังบอกว่า ฉันรักคุณ, สีแดง หมายถึง การตกหลุมรัก หรือ การแอบปลื้มใครสักคน แต่หากกุหลาบสีแดงเข้ม จะบ่งบอกถึงความรักที่ลึกซึ้ง สื่อถึงความรักที่ไม่มีวันจืดจาง

• ดอกกุหลาบสีขาว

  สื่อถึงความรักที่บริสุทธิ์ ความรักที่จริงใจ ความรักที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน และสื่อถึง ประโยคที่บอกว่า ฉันเป็นสิ่งที่มีคุณค่าสำหรับคุณ, หรือฉันคิดถึงคุณอยู่เสมอ, บอกถึง การขอแต่งงาน, การเริ่มต้น ด้วยค่ะ

• ดอกกุหลาบสีชมพู

  สื่อถึงความรักที่โรแมนติก ความรักที่เต็มไปด้วยความสุขสมบูรณ์ และยังหมายถึง การขอบคุณ หรือ เชื่อมั่นในความรักของฉัน

• ดอกกุหลาบสีเหลือง

  สื่อถึงความรักแบบเพื่อนรู้ใจ, บอกว่าฉันห่วงใยคุณ, บ่งบอกถึงมิตรภาพ ความสนุกสนาน, ขอให้สุขภาพแข็งแรง

• ดอกกุหลาบสีส้ม

  สื่อถึงความปรารถนาในความรักจากคุณ, บ่งบอกความกระตือรือร้น ความสดใส, แสดงถึงความเป็นตัวของตัวเอง

• ดอกกุหลาบสีขาว และ แดง

  สื่อถึงเราจะอยู่คู่กัน, ความรักของเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

1. เริ่มต้นเปลี่ยนแปลงสิ่งเล็กๆ เพื่อสร้างแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่

เริ่มต้นปีใหม่ ด้วยการเปลี่ยนแปลง เมื่อเราเริ่มลงมือทำ และเปลี่ยนแปลงสิ่งเล็กๆ ก็เหมือนการที่เราเริ่มลงมือหว่านเมล็ดพันธุ์ หากสิ่งนั้นสำเร็จ เราจะรู้สึกมั่นใจว่าเราทำได้แล้วแรงบันดาลใจในการทำสิ่งที่ใหญ่ขึ้นก็จะตามมา

เมื่อเราทำสิ่งเล็กสำเร็จ เราจะกล้าเริ่มต้นเปลี่ยนแปลง และทำในสิ่งที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเราก็จะประสบความสำเร็จในสิ่งที่ตั้งเป้าหมายไว้

อย่าให้สิ่งที่ต้องการทำ เป็นเพียงแค่ความคิด “จะทำ” จงเปลี่ยนสิ่งนั้นให้กลายเป็น “ลงมือทำ”

เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ ยังไงดีนะ ขอยกตัวอย่าง เป้าหมายเล็กๆของ Jaslyn เองละกันค่ะ

• ตื่น 9 โมงเช้า ให้ได้ทุกวันโดยไม่กดเลื่อนเวลา
• อ่านหนังสือทุกวัน วันละ 30 นาที
• นั่งสมาธิก่อนนอน วันละ 5 นาที
• เขียนบทความทุกวัน วันละ 1 บทความ
• นอนให้ได้ก่อน 24.00 น. ทุกวัน

เพื่อนๆ ลองเขียนเป็นตาราง เช็คลิสต์ หรือ Box list ของเพื่อนๆในแต่ละวันดูนะคะ เมื่อทำสำเร็จก็ให้ทำเครื่องหมายถูก

มาเริ่มเปลี่ยนแปลงสิ่งเล็กๆด้วยกันค่ะ

2. คิดบวกในทุกๆเช้า ด้วย 8 คำถามสร้างพลังบวก

หากเราเริ่มต้นทุกเช้าด้วยการคิดบวก พลังแห่งการคิดบวกจะส่งผลให้เกิดพลังสร้างสรรค์ เพิ่มพลังให้กับเราได้ทั้งวันวิธีทำ เติมพลังบวกในทุกเช้าง่ายมากค่ะ แค่เพียงเพื่อนๆเขียนคำถามเหล่านี้ลงบน Post it แล้วแปะไว้ที่หน้ากระจกในห้องน้ำ แล้วตอบคำถามนี้กับตัวเองทุกๆเช้า พร้อมกับรับรู้ความรู้สึกดีๆ ในทุกเช้า แค่นี้ก็สามารถกระตุ้นพลังบวกในตัวเองได้แล้วค่ะ

• เรื่องที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดตอนนี้ คือเรื่องอะไรนะ? Feel it!
• เรื่องที่ฉันกำลังตื่นเต้นที่สุดในช่วงที่ผ่านมาคือเรื่องอะไรนะ? Feel it!
• เรื่องที่ฉันรู้สึกภาคภูมิใจสุดๆ ล่าสุดนี่เรื่องอะไรนะ? Feel it!
• ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากขอบคุณอะไร? ใคร? Feel it!
• เรื่องที่ฉันรู้สึกกำลังสนุกตอนนี้คือเรื่องอะไรนะ? Feel it!
• เรื่องที่ฉันอยากทำมากๆ ตอนนี้คือเรื่องอะไร? Feel it!
• นึกถึงความรักและความรู้สึกดีที่ ฉัน มีต่อ คนอื่น/ ความรักและความรู้สึกดีที่ คนอื่น มีต่อ ฉัน ? Feel it!
• วันนี้ฉันจะทำสิ่งใดเพื่อคนอื่นบ้าง? และจงสนุกกับสิ่งที่ทำ Feel it!

เมื่อตอบคำถามแล้ว อย่าลืม Feel it! รับรู้ความรู้สึกดีๆ จากพลังบวกด้วยนะคะ

3. เริ่มต้นส่งต่อความสุข การให้ – การรับ ทำงานเป็นวงกลม

หากเราอยากจะมีความสุข และรอยยิ้ม เป็นบรรยากาศที่อยู่รอบตัวเรา เราต้องเริ่มต้นที่การมอบรอยยิ้ม และความสุขให้คนอื่นก่อนค่ะ ง่ายมากเลย แค่ลองหันไปยิ้มให้คนข้างๆ หรือ ไปร้านสะดวกซื้อแล้วเรายิ้มให้พนักงานบ้าง เพียงเท่านี้ เราก็เริ่มต้นส่งต่อความสุขแล้วค่ะ ไม่ต้องหวังผลลัพธ์มากมาย เมื่อเราสุขใจที่ได้เป็นผู้ให้เพียงเท่านี้ความสุขก็จะวิ่งย้อนกลับมาหาเราแล้วค่ะ

4. หาสมุดบันทึกดีๆสักเล่ม ที่จะทำให้ทั้งปีไม่ธรรมดา

การลงทุนกับสมุดบันทึกดีๆสักเล่ม ที่ช่วยกระตุ้นให้เราอยากเขียน ถือว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามาก สำหรับการเริ่มต้นปีใหม่ นอกจากจะเอาไว้ใช้จดบันทึกตารางงาน เขียนเป้าหมายในได้ละวันเพื่อเป็นเช็คลิสต์สำหรับตัวเองแล้ว

อีก 1 สิ่งที่น่าทำ และจะทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น คือ การจดข้อคิดในแต่ละวัน

เช่น วันนี้เราเจอใคร หรือ เราทำงานแล้วเกิดปัญหาอย่างไร เราบันทึกไว้เป็นข้อคิดสั้นๆ เพื่อที่เราจะได้ไม่ลืม และสามารถนำสิ่งนั้นกลับมาใช้อีก

ตัวอย่างเช่น “เวลาเลือกซื้อหนังสือ ต้องดูการเข้าเล่มด้วย บางสนพ. เข้าเล่มไม่ดี เปิดอ่านแป๊บเดียวหน้าหลุดเลย”

“การทำให้เกินความคาดหวังของผู้รับอยู่เสมอ เป็นสิ่งสำคัญในการบริการ”

หรือ การอ่านหนังสือ เมื่อเราอ่านหนังสือจบ 1 เล่ม ให้บันทึกข้อคิดที่ได้จากหนังสือเล่มนั้น สัก 3-5 ข้อ แล้ว เลือกอย่างน้อย 1 ข้อ มาปรับใช้กับชีวิตค่ะ

5. เมื่อมีโอกาสใหม่ ให้รีบคว้า ถึงแม้เราจะไม่ได้พร้อมที่สุด

เมื่อมีโอกาสที่ดี คิดอะไรได้ อยากทำอะไร ให้ลงมือทำทันที อย่ารีรอ เพราะโอกาสต่างๆ ไม่ได้วิ่งผ่านเข้ามาบ่อยๆ หากผ่านมาแล้วอาจผ่านเลยไปอย่างน่าเสียดาย หลายๆครั้งการที่เรารีรอ หรือรอให้พร้อมก่อน ก็ทำให้เราพลาดโอกาสครั้งสำคัญไป หรือสูญเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์

หากเป็นงานที่ยาก หรือเสี่ยง ให้รวบรวมความกล้า และเริ่มต้นการเผชิญกับมันค่ะ

เคยมีครั้งหนึ่ง เพื่อนชวนมาทำงานพาร์ทไทม์ร้านยาในโซนนักท่องเที่ยว คิดแล้ว คิดอีก เป็นครึ่งปี ไม่กล้าทำสักที เพราะกลัวคุยกับชาวต่างชาติไม่รู้เรื่อง (มีปัญหาเรื่องการฟังภาษาอังกฤษมาตลอด ถนัดอ่าน กับเขียนมากกว่า)

จนวันหนึ่ง ตัดสินใจได้ ว่าต้องทำละ เพราะอยากลองเปลี่ยนงานเดิมที่ทำดู

เลยตัดสินใจมาทำพาร์ทไทม์เพิ่มเติม ลองฟัง ลองพูด รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง กลัวๆกล้าๆ แต่ด้วยหน้าที่ในการทำงานบังคับให้ต้องพูด

หลังจากผ่านไปหลายเดือน กลับมาสังเกตตัวเอง ทักษะการฟังดีขึ้นแบบก้าวกระโดด โดยไม่รู้ตัว

แถมได้ภาษาจีนเพิ่มมาอีกนิดหน่อย ถือเป็นกำไร

ลองมองย้อนกลับไป หากไม่เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น ก็คงไม่มีการพัฒนาทักษะในวันนี้

ถึงแม้เราได้พยายามแต่ไม่สำเร็จก็อย่าได้ขาดกำลังใจ ความล้มเหลวจะไม่อยู่กับเราตลอดไปค่ะ หากเรายังมีความพยายาม

Happy New Year 2017

บ้างก็ว่าเป็นเพราะผู้ชายเป็นเก้งกวางซะหมด บ้างก็ว่าผู้ชายดีๆหาไม่ได้แล้ว แต่ไม่เคยมีใครตอบว่าเป็นแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า เรามักได้ยินคำตอบที่เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคล มากกว่าภาพรวมของความจริงที่เกิดขึ้น ดังนั้นวันนี้เราจะมาหาคำตอบกันครับ ว่าผู้หญิงขึ้นคานเยอะจริงๆหรือเปล่า และเป็นแบบนั้นเพราะอะไร

ในบทความเรื่อง ทำไมผู้หญิงถึงขึ้นคาน คำตอบจาก BIG DATA จาก Blog PISHETSHOTISAK ได้ให้คำตอบไว้อย่างสนใจครับ (ถ้าใครอยากอ่านกราฟข้อมูลเต็มๆ ให้อ่านจากบทความของ blog นี้เลยตามลิ้งที่ทำไว้ให้นะครับ)

ผู้หญิงขึ้นคานเยอะ จริงหรือ?

คนที่จะตอบคำถามนี้ได้ คนนั้นต้องมีข้อมูลมหาศาลในมือ และมีข้อมูลการเลือกคู่ของผู้หญิงและชายนับล้าน เพื่อนำข้อมูลเหล่านั้นมาวิเคราะห์ เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จะมีใครรู้ดีไปกว่า เจ้าของเว็บหาคู่ล่ะ

Christian Rudder เป็นเจ้าของเว็บ OKCupid ซึ่งเป็นเว็บหาคู่อันดับต้นๆของอเมริกา ได้เก็บข้อมูลของคนนับสิบล้านคนมาวิเคราะห์ และพบว่า…….

“ผู้หญิงมีโอกาสขึ้นคานสูงจริงๆนั่นแหละ !!!!!”

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ?

จากข้อมูลการวิเคราะห์ของ Christian พบว่า

“ผู้หญิงมักชอบคนอายุใกล้เคียงกับตัวเอง เช่น ผู้หญิงอายุ 25 ปี ก็จะชอบผู้ชายอายุ 26 ปี ผู้หญิงอายุ 39 ก็จะชอบผู้ชายอายุ 38 ปี ในขณะที่ผู้ชายไม่ว่าจะอายุเท่าไรก็ตาม จะเป็น 20 ปี หรือ 50 ปี ต่างก็ชอบผู้หญิงอายุ 20-22 ปี ทั้งนั้น”

นอกจากนี้ การวิเคราะห์สถิติการแชทหากันในเว็บไซต์ ก็พบว่า

“ผู้ชายอายุ 20-24 ปี มักจะส่งแชทไปหาผู้หญิงที่อายุใกล้เคียงกับตัวเอง แต่เมื่อผู้ชายอายุมากขึ้น ผู้ชายมีแนวโน้มจะส่งแชทไปหาผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าประมาณ 10 ปี เช่นผู้ชายอายุ 40 ปี จะส่งแชทไปหาผู้หญิงอายุ 30 ปี มากที่สุด และผู้ชายอายุ 50 ปี จะส่งแชทไปหาผู้หญิงอายุ 40 มากที่สุด เป็นต้น”

เป็นที่น่าสนใจว่า แม้ว่าผู้ชายทุกคนจะชอบผู้หญิงอายุ 20-22 ปี เหมือนกันหมด แต่ก็ในความจริงก็ไม่ได้แชทไปหาผู้หญิงอายุ 20-22 ปี กันทุกคน (แต่แชทไปหาผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าประมาณ 10 ปีแทน) แสดงให้เห็นว่า ในสภาพความเป็นจริงแล้ว ก็มีเรื่องความเหมาะสมมาเกี่ยวข้องด้วย

ส่วนนึงเกิดจากมุมมองของหญิงและชายต่างกัน

เป็นที่น่าสนใจอย่างยิ่งว่า ในมุมมองของผู้หญิง การคุยหรือคบกับผู้ชายอายุมากกว่า 10 ปี ไม่ได้เป็นเรื่องผิดปกติหรือน่าเกลียด ผู้หญิงรู้สึกเฉยๆกับการคบกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเป็นสิบปี และ ผู้ชายที่มีอายุ มักหมายความว่า ผู้ชายคนนั้นมีหน้าที่การงานที่มั่นคงกว่า สะสมความมั่งคั่งมานานกว่า มีฐานะดีกว่า ผู้ชายระดับเดียวกันที่อายุน้อยกว่า นอกจากนี้ผู้หญิงยังรู้สึกแปลกๆหากต้องคุยกันในเชิงรักๆใคร่ๆกับผู้ชายที่อายุน้อยกว่า 10 ปี

ในส่วนของมุมมองของผู้ชายนั้น การคุยกับผู้หญิงอายุน้อยกว่า 10 ปี เป็นเรื่องเฉยๆและธรรมดา

ตรงนี้เองที่ทำให้ผู้หญิงขึ้นคานมากกว่า หากมองในหลักเศรษฐศาสตร์ เราจะเห็นว่าผู้หญิงช่วงอายุ 20-22 ปี เป็นช่วงที่ hot มากที่สุด เธอจะได้รับความสนใจทั้งจากผู้ชายในวัยเดียวกันและผู้ชายที่อายุมากกว่าเป็น 10 ปี แต่เมื่ออายุเยอะขึ้นเธอจะดึงดูดผู้ชายได้น้อยลงมากขึ้นเรื่อยๆ จนอายุ 50 ปี เธอจะดึงดูดผู้ชายอายุที่ใกล้เคียงกับเธอได้น้อยมาก ในขณะที่ผู้ชายนั้นยังคงดึงดูดผู้หญิงที่อายุใกล้เคียงกันได้ แม้อายุจะเลยเลข 3 ไปไกลแล้วก็ตาม

สรุป

สรุปแล้วผู้ชายไม่ได้หายไปไหนนะครับ ไม่ได้เป็นกระเทย เป็นเกย์ จับคู่กันเอง ตายหรือติดคุก แต่อย่างใด แต่ที่ผู้หญิงขึ้นคาน มากกว่า นั่นเป็นเพราะผู้ชายชอบผู้หญิงอายุน้อยๆนั่นเอง (ในขณะที่ผู้หญิงโอเคกับผู้ชายที่อายุใกล้เคียงกันหรือมากกว่า)

หากมองตามหลักชีววิทยาและจิตวิทยาแล้ว จะพบว่าตรงนี้เป็นเรื่องปกติพื้นฐานของมนุษย์นะครับ ปกติแล้ว ผู้หญิงจะต้องการทรัพยากรที่มากกว่า เพื่อนำไปใช้ในการดูแลลูก ผู้หญิงจึงมักมองหาผู้ชายที่มีฐานะและความมั่นคง โดยไม่ได้สนใจปัจจัยเรื่องอายุมากมายนัก ในขณะที่ผู้ชายมักมองหาแม่ของลูกที่สุขภาพดี แข็งแรง มีกำลังในการเลี้ยงลูก เพื่อให้ลูกที่เกิดมาแข็งแรงและได้รับการดูแลอย่างดี ดังนั้นคำตอบของผู้ชายจึงเป็นหญิงสาว นั่นเองครับ

ตอนแรกคิดอยู่นานว่า จะเขียนเรื่องนี้ดีไหม เพราะช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าของประชาชนชาวไทย แต่ก็เพราะเรื่องเศร้านี้แหละที่ทำให้ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เรื่องที่พี่ผมเกือบลืมไปแล้วในสมัยเรียน และผมเห็นว่าเรื่องนี้ถ้านำไปประยุกต์ใช้เป็น จะเป็นประโยชน์กับตัวเองและคนรอบข้างในอนาคต โดยเฉพาะยามที่มีข่าวร้ายมาเยือน ประกอบกับผมเห็นว่าความโศกเศร้าของเราคนไทยเริ่มคลี่คลายลงไปบ้างแล้ว ทำให้ผมตัดสินใจเขียนเรื่องนี้ครับ

5 Stages of Grief คืออะไร

แรกเริ่มเดิมที 5 Stages of Grief มีที่มาจากหนังสือชื่อ “On Death and Dying” ของ Elsabeth Kubler-Ross ซึ่งหนังสือดังกล่าวพูดถึงภาวะของคนที่กำลังจะตาย หรือรับรู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ๆแล้ว

คุณหมอ Elsabeth Kubler-Ross ได้กล่าวถึง Kübler-Ross Model ในหนังสือเล่มดังกล่าว โดย Kübler-Ross Model เป็นโมเดลที่อธิบายกระบวนการของมนุษย์เมื่อต้องเผชิญกับความโศกเศร้าและความทุกข์ใจอย่างร้ายแรง อย่างไรก็ตาม ในช่วงแรกนั้นจะเน้นอธิบายความทุกข์และความโศกเศร้าของผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ไม่มีทางรักษาและกำลังเผชิญหน้ากับความตาย

Kübler-Ross Model แบ่งปฏิกิริยาของความเศร้าโศก (stage of grief) ที่ เกิดขึ้นออกเป็น 5 ระยะ ซึ่งโมเดลนี้ก็ถูกพัฒนาเรื่อยมาจนมาเป็น 5 Stages of Grief ที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน ในแง่ของขอบเขตการนำไปใช้นั้นก็การนำไปใช้ที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมที่ใช้อธิบายโดยเน้นไปที่ภาวะของผู้ป่วยระยะสุดท้าย ก็ขยายไปสู่การใช้ในการอธิบายผู้ที่สูญเสียของรัก หรือเผชิญความผิดหวังร้ายแรงในช่วงอารมณ์ที่เปราะบางของชีวิต เช่น การตกงาน หรือการสูญเสียเสรีภาพ

5 Stages of Grief อธิบายว่า เมื่อคนเราเผชิญความผิดหวัง เผชิญข่าวร้าย ตกอยู่ในความโศกเศร้า จะมีปฏิกิริยาเกิดขึ้น 5 ระยะ ได้แก่

1. ระยะปฏิเสธ (denial)

   ระยะนี้เป็นระยะแรก สิ่งที่เกิดขึ้นในระยะนี้คือ ช็อค โดยเฉพาะหากได้รับข่าวร้ายโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวหรือเตรียมตัวเตรียมใจมาก่อน ระยะนี้เราจะปฏิเสธสิ่งที่ได้รับรู้ ไม่เชื่อ ไม่ยอมรับความจริง  คนที่อยู่ในระยะนี้ จะพูดประมาณว่า “ไม่จริง” “เรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก” “เป็นแค่ข่าวลวง” “กำลังเล่นมุกอยู่ใช่ไหม” ระยะนี้อาจเกิดสั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาที แต่โดยมากมักเกิดขึ้นหลายชั่วโมง และอาจนานถึงหลายวัน

2. ระยะโกรธ (anger)

   สิ่งที่จะเกิดขึ้นในระยะนี้คือความโกรธ ความโกรธเป็นหนึ่งในกลไกของจิตใจในการเยียวยาความรู้สึกที่เกิดจากความสูญเสีย หรือการได้รับข่าวร้ายนั้นๆ อย่างไรก็ตาม คนที่อยู่ในระยะนี้นั้นน่ากลัวที่สุด เพราะความโกรธมักไม่จำกัดอยู่เฉพาะกับตัวเอง แต่คนรอบข้างมักโดนด้วยเสมอ คนที่อยู่ในระยะนี้โกรธได้หมด โกรธได้อย่างไม่มีขีดจำกัด โทษได้ทุกคนไม่ว่าจะเป็น เพื่อน หมอ ครอบครัว ไม่เว้นแม้แต่ฟ้าดิน เทวดา หรือพระเจ้า โดยมักเป็นการโทษเพื่อหา“แพะ รับบาป”  ที่สำคัญคือเมื่อเราเจอคนที่อยู่ในระยะนี้มาโกรธเรา โทษเรา เราก็อย่าไปโกรธตอบ ในทางกลับกันเราควรพยายามรับฟังและเข้าใจความรู้สึกของเค้าเหล่านั้น เพื่อช่วยให้เค้าผ่านระยะนี้ไปได้โดยเร็ว ตัวอย่างคนที่ติดอยู่ในระยะนี้มีให้เห็นบ่อยๆ เช่น- ญาติคนไข้เกิดการด่าทอหมอ ฟ้องร้องหมอ เมื่อผิดหวังกับผลการรักษา

   – ทำงานผิดพลาดครั้งใหญ่แล้วโทษเพื่อนร่วมงาน
   – ทำธุรกิจล้มละลายแล้วโทษหุ้นส่วน เศรษฐกิจ โกรธรัฐบาล
   จากตัวอย่างข้างต้น ส่วนนึงก็มีสาเหตุมาจากการที่พวกเค้าเหล่านั้นยังติดอยู่ในระยะนี้

3. ระยะต่อรอง (bargaining)

   ระยะนี้จะเป็นการต่อรองโดยการต่อรองในระยะนี้จะมีลักษณะพิเศษคือมักเป็นการต่อรองกับตัวเองในอดีต ส่วนใหญ่การต่อรองจะแฝงด้วยความรู้สึกผิดด้วย โดยเฉพาะความรู้สึกผิดที่ยังไม่ได้ทำอะไรก่อนหน้านั้น เช่น“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไปทำ………”
   “ถ้าตอนนั้นได้ทำ……. วันนี้ก็คงไม่เป็น……..”
   “ฉันยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ฝันร้าย”
   “ถ้าวันนั้นฉันตัดสินใจไปตรวจ วันนี้ก็คง…………..”
   “ถ้าตอนนั้นตั้งใจกว่านี้ วันนี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้”
   “อยากทำ…..ให้เสร็จก่อน”
   “ถ้าได้รับโอกาสอีกครั้ง ฉันจะ……….”

4. ระยะซึมเศร้า (depression)

   เมื่อผ่านระยะปฏิเสธ โกรธ และต่อรองไปแล้ว เราจะเริ่มเกิดการรับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และเราต้องเผชิญความจริงอันโหดร้าย อารมณ์และความรู้สึกซึมเศร้าจะเริ่มเกิดขึ้น คนที่อยู่ในระยะนี้จะมีอาการซึมเศร้า หมดแรง มองโลกในแง่ลบ เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ อยากตาย ความเศร้าและความว่างเปล่าจะแทรกซึมอยู่ในอณูของความคิด คนที่ซึมเศร้าจะมีอาการซึมเศร้าไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับภูมิหลัง ประสบการณ์ และความเข้มแข็งของแต่ละบุคคล การแสดงออกจะมาในหลากหลายรูปแบบ บ้างก็หลีกหนีสังคม บ้างก็เก็บตัว บ้างก็ร้องไห้ หงุดหงิด ครุ่นคิดเกี่ยวกับความตายอย่างไรก็ดี ระยะเศร้านี้ไม่ได้หมายความว่าคนนั้นเป็นโรคซึมเศร้า เป็นเพียงอาการเศร้าเพราะจิตใจตอบสนองต่อการสูญเสีย และเป็นกระบวนการปกติที่จะเกิดขึ้นในการเยียวยารักษาจิตใจ อย่างไรก็ตามหากคนนั้นไม่สามารถหลุดออกจากช่วงนี้เป็นเวลานานกว่าคนปกติทั่วไป แสดงว่ากระบวนการทางจิตใจเริ่มมีปัญหา หากปล่อยทิ้งไว้นานเกินไปก็อาจเป็นโรคทางจิตเวชได้ ดังนั้นการให้กำลังใจและประคับประคองจากคนรอบข้างของมีความสำคัญมากกับคนที่อยู่ในระยะนี้ เพื่อช่วยให้เค้าไม่ติดอยู่ในระยะนี้นานจนเกินไป

5. ระยะยอมรับ (acceptance)

   ระยะนี้อาการซึมเศร้าจะค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ ผู้ที่ในระยะนี้จะเริ่มยอมรับสภาพและภาวะต่างๆได้แล้ว สามารถยอมรับความจริง และพร้อมที่จะเผชิญสิ่งที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม คำว่าสามารถยอมรับความจริงได้แล้วไม่ได้หมายความเราโอเคกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแต่หมายความว่าเราสามารถยอมรับสิ่งร้ายๆที่เกิดขึ้นนั้นได้แล้ว

ความสำคัญของ 5 Stages of Grief

คงจะไม่ผิด หากจะบอกว่า ผู้ใดไม่เข้าใจ 5 Stages of Grief ผู้นั้นก็ไม่เข้าถึงศิลปะการบอกร้าย เพราะ 5 Stages of Grief นั้นเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เรารู้ตัวเองรวมถึงคนอื่นว่า เมื่อยามเราต้องเผชิญกับข่าวร้ายและการสูญเสีย จะเกิดอะไรขึ้นกับเราบ้าง และช่วยให้เราประเมินได้ว่าคนๆนั้นกำลังอยู่ในระยะไหน ผู้ที่อยู่ในระยะนั้นมีอาการอย่างไร และจะเกิดอะไรขึ้นกับเค้าต่อไป ทำให้เราเข้าใจภาวะจิตใจ อาการ และรู้เท่าทันความรู้สึกของเขาเหล่านั้น จะได้ประคับประคองและช่วยให้เค้าผ่านระยะต่างๆไปได้อย่างถูกต้อง และไม่ให้เค้าติดอยู่ในระยะใด ระยะหนึ่งนานจนเกินไป

อย่างไรก็ตาม เราต้องพึงระลึกไว้เสมอว่า มนุษย์แต่ละคนมีความแตกต่างกัน ทั้งในแง่ของปัจเจกบุคคลและประสบการณ์ที่เคยผ่านมา ดังนั้นลำดับของระยะต่างๆอาจไม่ได้เรียงตามนี้เป๊ะ และอาจมีการข้ามขั้นกันเกิดขึ้นได้ หรือในบางครั้ง บางระยะอาจเกิดสั้นมาก จนแทบไม่รู้สึกว่ามีระยะนั้นเกิดขึ้นเลย

ปล. บทความนี้อาจไปคล้ายๆกับบทคความ รู้ทันภาวะใจตนกับ The 5 stages of grief ของเว็บ Tobepharmacist ไม่ต้องแปลกใจนะครับ เพราะผมเป็นผู้ดูแลทั้งเพจและเว็บ Tobepharmacist อยู่ด้วย (ทำ Tobepharmacist เป็นงานอดิเรก) และบทความต่างๆในนั้นผมก็เป็นคนเขียนขึ้นมาเอง ยังไงถ้ามีใครสนใจจะศึกษาในคณะเภสัชศาสตร์ก็ตามไปที่อ่านกันได้นะครับ

ศิลปะการบอกข่าวร้าย

การบอกข่าวร้ายนั้นเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ อย่างไรก็ตามหลายๆครั้ง การแจ้งข่าวร้ายกับคนอื่นก็เป็นอะไรที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับหลายๆคน การแจ้งข่าวร้ายนั้นเป็นเรื่องยากเนื่องจาก

1. ผู้แจ้งข่าวร้ายรู้สึกผิดและกลัวถูกตำหนิ
2. ไม่รู้ว่าจะแจ้งข่าวร้ายยังไงดี
3. ยังมีข้อมูลไม่มากพอที่จะตอบคำถามผู้ถูกแจ้งได้ทั้งหมด
4. กลัวความสัมพันธ์ที่เคยมีเสียไป
5. กลัวเป็นการทำลายความหวังของคนอื่น
6. ไม่รู้คนๆนั้นดีพอว่าเค้าเป็นคนยังไง
7. กลัวการตอบสนองของคนที่ได้รับข่าวร้าย เช่น โกรธ วิตกกังวล ซึมเศร้า หรือทำอะไรที่ไม่คาดคิด เช่น ขู่ทำร้ายตัวเองหรือฆ่าตัวตาย

เราควรแจ้งข่าวร้ายกับใคร

โดยปกติเราควรแจ้งข่าวร้ายโดยตรงกับคนๆนั้น อย่างไรก็ตามมีบางกรณีที่เราควรแจ้งแก่ญาติ คนสนิท หรือผู้ดูแลมากกว่า เช่น

1. ผู้ที่เป็นโรคจิต
2. เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ควรแจ้งแก่ผู้ปกครองของเด็กมากกว่า
3. ผู้ที่แจ้งความจำนงไว้แต่แรกแล้วว่าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ไม่ต้องบอกกับเค้า
4. ผู้ที่มีแนวโน้มว่าจะได้รับผลกระทบและกระทำการอันตราย เมื่อเราแจ้งข่าวร้ายไป เช่น ขู่ทำร้ายตัวเอง, วางแผนคิดฆ่าตัวตาย

ขั้นตอนการแจ้งข่าวร้าย

1. เตรียมความพร้อม

   ในขั้นนี้เราต้องพิจารณาว่าภูมิหลังของคนๆนั้นเป็นยังไง มีประวัติการเจ็บป่วยทางร่างกายหรือจิตใจอะไรมาก่อนหน้านี้ไหม การแจ้งข่าวให้เลือกสถานที่ที่มีความเป็นส่วนตัว คุยกันสองต่อสอง แต่ถ้าหากจำเป็นหรือเป็นความต้องการของคนๆนั้นก็ควรมีญาติ คนสนิทหรือบุคคลสำคัญมาร่วมฟังด้วย พยายามสร้างสัมพันธภาพที่ดีและมีความเป็นมิตร หากจำเป็นควรปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อไม่ให้มีการขัดจังหวะ เริ่มต้นควรใช้คำถามปลายเปิดเพื่อให้เกิดการสื่อสารระหว่าง 2 ฝั่ง เช่น ช่วงนี้สบายดีไหม, ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง, ตอนนี้รู้สึกยังไง ทั้งนี้การเลือกคำถามเป็นศาสตร์และศิลป์ เราจะเลือกคำถามได้ดีก็ต่อเมื่อเราเข้าใจลักษณะนิสัยและภูมิหลังของเค้าคนนั้นอย่างลึกซึ้ง

2. ถามก่อนบอก

   การถามในขั้นตอนนี้เป็นการถามเพื่อตรวจสอบว่า ผู้ที่เราจะแจ้งนั้นทราบเรื่องที่เราจะแจ้งมาก่อนแล้วหรือไม่ ถ้าทราบ ทราบมาแล้วมากน้อยเพียงใด หรือถ้าพอทราบมาบ้างก็ถามเพื่อให้เข้าใจความรู้สึก คาดหวัง และการคาดเดาผลลัพธ์ของคนนั้นผู้นั้น รวมถึงประเมินว่าผู้นั้นเคยมีประสบการณ์ในเรื่องที่เรากำลังจะบอกมาก่อนหรือไม่หากคนนั้นพอทราบมาบ้าง แต่มีบางประเด็นที่กำลังเข้าใจผิด เราก็ต้องใช้โอกาสนี้แก้ไขความเข้าใจผิดเหล่านั้น และค่อยๆปรับเนื้อหาที่จะแจ้งให้เหมาะสม นอกจากนี้หากเค้าพอทราบมาบ้างแล้ว ก็เป็นไปได้ว่าเค้ากำลังอยู่ในขั้นใดขั้นหนึ่งของ 5 Stages of Grief ให้เราฉวยโอกาสนี้ ประเมินด้วยว่า เค้าคนนั้นกำลังอยู่ในระยะใดของ 5 ระยะดังกล่าว

3. เริ่มต้นแจ้งข่าวร้าย

   ในขั้นนี้เราต้องประเมินว่าผู้นั้นอยากรู้ในแง่มุมใดของข่าวร้ายนั้นบ้าง และต้องการทราบมากน้อยเพียงใด เช่น
   “คุณอยากให้ผมบอกรายละเอียดของเรื่อง……..ไหม”
   “คุณอยากให้ผมบอกเรื่อง………อย่างไร”
   “ถ้าเรื่องนั้นมัน………..คุณอยากให้ผมบอกคุณอย่างไร”
   ในขั้นนี้ให้พิจารณาด้วยว่าผู้นั้นอยู่ในระยะใดของ 5 Stages of Grief เช่น หากผู้นั้นไม่อยากรับรู้ บ่ายเบี่ยงประเด็น อย่าพึ่งไปตัดสินว่าเค้าไม่อยากรู้ เพราะเค้าอาจอยู่ในระยะปฏิเสธอยู่ก็ได้ หากพบว่าเค้ายังอยู่ในระยะปฏิเสธและยังไม่พร้อมจะรับฟังข่าวร้าย เราก็ควรโอกาสให้ผู้นั้นได้มีโอกาสกลับมาถามเราอีกเมื่อเค้าพร้อม

4. ให้ข้อมูลข่าวร้าย

   ให้นำข้อมูลทั้งหมดที่เราได้จาก 3 ขั้นแรก มาใช้ในการพิจารณาการบอกข้อมูลในขั้นตอนนี้ ซึ่งจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับประเภทของข่าวร้าย ความแตกต่างของแต่ละบุคคล ความสนใจของคนๆนั้น ข้อมูลที่คนผู้นั้นอยากทราบ ความคาดหวังของคนนั้น และการตอบสนองต่างๆที่เกิดขึ้นหรืออาจเกิดขึ้น- ก่อนจะแจ้งข่าวร้าย ให้ส่งสัญญาณเตือนให้กับคนนั้นทราบและทำใจก่อน เช่น “พอดีผมพึ่งทราบเรื่อง…… ซึ่งมันไม่ค่อยดีเลย แต่ผมจะแจ้งให้คุณทราบ”
   – หากเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและมีศัพท์เฉพาะให้เลือกใช้ภาษาที่เหมาะสมและผู้ฟังสามารถเข้าใจได้ หลีกเลี่ยงคำศัพท์ หรือภาษาที่คนนั้นจะฟังไม่เข้าใจ
   – หลีกเลี่ยงการให้ข้อมูลแบบทื่อๆ เช่น “คุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แทบไม่มีโอกาสรอด” แบบนี้ เพราะจะทำให้เค้ารู้สึกโดดเดี่ยวและโกรธ
   – บอกข้อมูลทีละน้อย ค่อยๆให้คนนั้นทำความเข้าใจ และระวังอย่าให้กระทบกับความรู้สึกมากจนเกินไป
   – สังเกตและประเมินปฏิกิริยาต่างๆเป็นระยะๆ ตรวจสอบเรื่อยๆว่าผู้รับสารเข้าใจไหม และอยากจะทราบข้อมูลอีกไหม
   – ไม่ควรพูดติดกันยาวๆ ควรเว้นระยะให้ผู้ฟังมีโอกาสถามเป็นระยะๆ
   – หากเป็นเรื่องที่เยอะ ซับซ้อน และเข้าใจยาก ไม่จำเป็นต้องให้ข้อมูลทั้งหมดในครั้งเดียว ในบางครั้งอาจต้องกลับมาให้ข้อมูลซ้ำ เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง
   – หลีกเลี่ยงคำพูดที่จะบั่นทอนหรือทำลายความหวังของผู้ฟัง เช่น “ผมไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้อีกแล้ว”

5. ดูการตอบสนองของอารมณ์และความรู้สึกของผู้ที่ได้รับข่าวร้าย

   การตอบสนองนั้นมีหลากหลายขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล อาจจะเงียบ ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ โกรธ หรือร้องไห้ก็ได้ เราควรเข้าใจและรับรู้ความรู้สึกดังกล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ ให้กำลังใจ และเลือกใช้คำพูดที่เหมาะสม- สบตาผู้ฟัง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
   – ตั้งใจฟัง และสังเกตปฏิกิริยาต่างๆ โดยเฉพาะ สีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง และภาษากายต่างๆ
   – ถ้าเป็นไปได้ พยายามให้เค้าบอกหรือบรรยายความรู้สึกที่เกิดขึ้น เช่น “บอกหน่อยได้ไหมครับ ว่าขณะนี้ คุณรู้สึกอย่างไร”
   – แสดงให้เห็นว่าเรารับรู้และเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับเค้า เช่น
   คนที่ได้รับข่าวร้าย : ผมไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งนั้นมันจะกลับมาอีก ผมคิดว่ามันจบไปแล้วตั้งแต่ 10 ปีที่แล้ว
   คนบอกข้าวร้าย : ผมเข้าใจ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอามากๆ ถ้าเกิดขึ้นกับผม ผมก็คงรู้สึกแบบนั้น
   – หากคนนั้นเงียบ เราอาจใช้คำถามเพื่อสำรวจว่าเค้ากำลังคิดอะไร หรือรู้สึกอย่างไร
   – พยายามหาสาเหตว่าทำไมผู้นั้นจึงตอบสนองเช่นนั้น เช่น บางคนกลัวตาย, บางคนกลัวเป็นภาระของคนอื่น, บางคนกลัวพิการ, บางคนกลัวเสียภาพลักษณ์, บางคนเป็นห่วงเรื่องภาระหรือภารกิจที่ยังจัดการไม่เสร็จ
   – แสดงความเห็นอกเห็นใจและแสดงให้เห็นว่าเราจะไม่ทอดทิ้งเค้า เช่น ถ้าเค้าร้องไห้ก็อาจขยับไปนั่งใกล้ๆ ยื่นกระดาษทิชชู่ แตะตัวหรือกุมมือเบาๆ ไม่ควรพูดว่า “อย่าเสียใจไปเลย” เพราะเค้าไม่ผิดที่จะรู้สึกเสียใจต่อข่าวร้าย
   – หากเค้ามีอาการโกรธ (อยู่ในระยะโกรธ) อย่าไปโกรธตอบ รับฟังเค้าด้วยความสุภาพ พยายามเข้าใจความรู้สึกของเค้า ถ้าจำเป็นจริงๆให้หยุดคุยไปก่อน แล้วค่อยกลับมาเมื่อเค้าสงบสติอารมณ์ได้แล้ว
   – เช็คว่าเค้าผู้นั้นมีสัญญาณการทำร้ายตัวเองหรือฆ่าตัวตายหรือไม่ เช่น “หลังจากคุยกันแล้ว คุณจะไปไหนต่อ” หากผู้นั้นอธิบายว่าจะไปสถานที่ที่สุ่มเสี่ยง หรืออธิบายวิธีการที่ตัวเองจะตายได้แจ่มชัด แบบนี้คืออันตรายมากครับ ไม่ควรให้อยู่ตามลำพัง ควรมีญาติหรือผู้เกี่ยวข้องอยู่ด้วยตลอด ถ้าผู้นั้นส่งสัญญาณฆ่าตัวตายให้รีบพาเค้าไปปรึกษาจิตแพทย์โดยด่วน

6. สรุปผล

   เมื่อเค้าผู้นั้นมีท่าทีสบายขึ้น เริ่มยอมรับได้ และเราก็เข้าใจถึงสาเหตและความกังวลของเค้า ให้เราเริ่มสรุปข้อมูลและร่วมวางแผนเรื่องต่างๆกับเค้า ว่าจะเอายังไงกันต่อ พยายามสร้างความมั่นใจไม่ให้เค้ารู้สึกโดดเดี่ยว ถ้าเราไม่สะดวกอาจให้เบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางการติดต่อ เพื่อให้เค้าติดต่อและซักถามได้ตลอดเวลา

ข่าวร้ายเป็นสิ่งที่เราไม่อยากเผชิญไม่ว่าเราจะเป็นผู้ได้รับข่าวร้ายเอง หรือเป็นผู้ที่ต้องบอกข่าวร้าย อย่างไรก็ตามในชั่วชีวิตของคนเรา ก็ต้องได้รับข่าวร้ายหรือต้องบอกข่าวแก่คนใดคนหนึ่ง ไม่วันใดก็วันหนึ่ง  ดังนั้นเราจึงควรมีวิธีปฏิบัติที่เหมาะสมที่จะเข้าใจและบอกข่าวร้ายต่างๆเหล่านั้น เพื่อช่วยให้คนๆนั้นสามารถผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายของชีวิตไปได้อย่างงดงามครับ

ที่มา :

ในส่วนของศิลปะการแจ้งข่าวร้ายข้อมูลส่วนใหญ่ดัดแปลงมาจากบทความ การแจ้งข่าวร้าย (Breaking bad news) โดย นายแพทย์อานุภาพ เลขะกุล

วันนี้ Jaslyn จะเล่าเรื่อง จิตวิทยาแห่งสีค่ะ

จิตวิทยาแห่งสี

สีที่ชอบ สามารถบอกความเป็นตัวตนได้นะคะ

• สีเหลือง บ่งบอกถึง การมองโลกในแง่ดี เป็นคนอบอุ่น ชอบความชัดเจน
• สีส้ม บ่งบอกถึง ความมั่นใจในตัวเอง ร่าเริง สดใส กระปรี้กระเปร่า ตลอดเวลา
• สีแดง บ่งบอกถึง การเป็นคนชอบความท้าทาย แปลกใหม่ ความตื่นเต้น มีความกล้าหาญ
• สีชมพู หรือ ม่วง บ่งบอกถึง การมีความคิดสร้างสรรค์ เป็นคนมีจินตนาการสูง มีความอ่อนโยน
• สีฟ้า บ่งบอกถึง การเป็นคนที่มีความมั่นคงทางจิตใจ เชื่อถือได้ ซื่อสัตย์
• สีเขียว บ่งบอกถึง การเป็นคนรักสงบ มีจิตใจโอบอ้อมอารีย์ ห่วงใยสิ่งรอบข้าง
• สีเทา สีดำ บ่งบอกถึง การเป็นคนสุขุมรอบคอบ ตัดสินใจอย่างมีเหตุมีผล ชอบความเรียบง่าย